لطفى ( 1330 ) حسين لطف اللّه خواجو ، كه در شعر تخلّص « لطفى » را برگزيد ، فرزند محمّد ، در سال 1330 هجرى شمسى در شهر تاريخى اصفهان و در محلّهء خواجو قدم به عالم حيات گذاشت . تحصيلات ابتدايى و مختصرى متوسّطه را فراگرفت ، ازآن‌پس به شغل پدرى خود معمارى و بنّايى روى آورد و به كار پرداخت و از اين رهگذر معيشت كرد . لطفى از سال 1350 در بيست و دوسالگى طبعش به نظم شعر گراييد و خود مىگويد : « بنده براثر توجّهات الهى و در اثر فداكارى و ايثار و دورى از گناه حرفه‌اى در من روشن گرديد و بدون مشوّق و استاد به سرودن شعر پرداختم . » لطفى از سال 1360 به انجمن‌هاى ادبى شهر خود ، چون مشتاق و صائب و صغير و حافظ و بيدل ، شركت جست و از محضر استادان شعر و ادب كسب فيض كرد و شعرش به شكوفايى رسيد . وقتى از لطفى پرسيدم در ميان شعراى معاصر شعر كدام يك از آنان را مىپسندى و به آن علاقه دارى ، در جواب نوشت : « از ميان شعراى معاصر ، من به كسى ارادت ندارم و از حافظ و سعدى پيروى مىكنم . » نمونه‌هاى زير از نظم اوست :